عرش شعر
-به نام خدایی که شعر را عرش ادبیات و ادبیات را گهواره ی ابیات قرار داد-
می گفت که واقعا شهیدان مَردند یکجا همه چیز را فدایی کردند میگفت...ـ وَ میرفت...ـ وَ تنها از امروز خاکستر یک جنازه را آوردند هرچند که روسیاهم و بد...من هم مشتاق تو ا َم همیشه...باید من هم... ـ حالا نفسی نمانده دیگر لطفا دستی به سرم بکش ـ که شاید من هم... (از نسیم) مثلا (خسته شده) تقطیع هجایی برابر دارد با (خستا شدم). عوض خواهم کرد با :(بيزار از این "منم منم ها" آخر) . باز هم از نقدتان ممنون
استادان و ناقدان گرامی لطفا ۲ رباعی این بخش را هم "بدون تعارف " نقد کنید
سرزمین من: تا جان به تن است اگرچه کم میمانم حتی دل اگر شکست هم میمانم در کشمکش مردی و نامردی ها... تن جا زد و من جار زدم : میمانم آواز فلوت دشت در گوشش بود زنگوله ی بره ها در آغوشش بود وقتي که به سوی روستا بر میگشت... یک بقچه پر از خاطره بر دوشش بود! (از نسیم)
باتشکر از نقد به جای استادان گرامی و دوستان ناقدم در مورد رباعی قبل که بیان کرده بودید اشکال وزنی دارد یعنی مصرع(خسته شده از" منم منم ها "آخر)...لازم است بگویم که مشکل وزنی ندارد! زیرا در اختیارات شاعری داریم که هجای کوتاه در پایان کلمه میتواند بلند تلفظ شود..
اما اگر ببینم این بحث را خیلی ها دوست ندارند این مصراع را
| Design By : Night Skin |
اینجا
عرش شعرهای عارفه دهقانی(نسیم)است
دانشجوی ادبیات فارسی دانشگاه تهران
متولد1368
رباعی سرا
یک پایش شکسته بود و تکیه به جایی نداشت...
تنها دلخوشیش این بود..."که صندلی شاعر شده است!"
LinkDump
