عرش شعر
-به نام خدایی که شعر را عرش ادبیات و ادبیات را گهواره ی ابیات قرار داد-
بی شوق ِ یکی شدن چرا باید زیـست؟ در وحدت ِ دریاست که کثرت باقیست دریــا دریــا دریــا دریــا دریــا*** ای موج ! بیا مرا ببر...حرفـی نیست ! نسیم-۲۳/۶/۸۷
***بنا بر نقد دوستان و ناقدان گرامی مصرع سوم به این شکل تغییر یافت: بی شوق ِ یکی شدن چرا باید زیـست؟ در وحدت ِ دریاست که کثرت باقیست دریــا دریــا دریــا، در یــادِ من است ای موج ! بیا مرا ببر...حرفـی نیست اگر مشکلی دارد باز هم نقد کنید و یا مصرع پیشنهادی اگر دارید بفرمایید درود
نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم آذر 1387ساعت
10:1 توسط عارفه دهقانی(نسیم)|
| Design By : Night Skin |
مرا معلم عشق تو شاعری آموخت...
اینجا
عرش شعرهای عارفه دهقانی(نسیم)است
دانشجوی ادبیات فارسی دانشگاه تهران
متولد1368
رباعی سرا
یک پایش شکسته بود و تکیه به جایی نداشت...
تنها دلخوشیش این بود..."که صندلی شاعر شده است!"
اینجا
عرش شعرهای عارفه دهقانی(نسیم)است
دانشجوی ادبیات فارسی دانشگاه تهران
متولد1368
رباعی سرا
یک پایش شکسته بود و تکیه به جایی نداشت...
تنها دلخوشیش این بود..."که صندلی شاعر شده است!"
LinkDump
